Miami naar titel via randje afgrond

 


Alleen bij enkele schaars gebruikte wisselspelers van de Miami Heat kon er donderdagnacht, Nederlandse tijd, na de slotzoemer een flinke vreugdesprong vanaf. Het sterrenteam uit Florida had zojuist voor de tweede opeenvolgende keer het Amerikaanse basketbalkampioenschap veroverd, maar wat had de zinderende finaleserie met de San Antonio Spurs veel kracht gevergd. Op adem komen was het devies na de zeven zwaarbevochten wedstrijden die nodig waren geweest om af te rekenen met de sterke opponent uit Texas. “Dit was onze zwaarste serie ooit”, zuchtte sterspeler Dwyane Wade na de 95-88-winst in het laatste en beslissende duel in Miami.

Op het in allerijl opgebouwde podium stond Wade vervolgens zoals gebruikelijk in de schaduw van supervedette LeBron James, met 37 punten en 12 rebounds onbetwist de man van de wedstrijd. ‘The King’ werd verkozen tot meest waardevolle speler van de finale, zoals hij ook tijdens het reguliere seizoen de ‘MVP’ was. Met gespreide armen liet James de bakken confetti op hem neerdalen, in de wetenschap dat alles ook zo veel anders had kunnen zijn.

Slechts zo’n 48 uur eerder hingen de kampioensaspiraties van James en Miami aan een zijden draadje, dat elk moment leek te kunnen breken. Met nog 28 seconden te gaan in wedstrijd zes had San Antonio behalve een voorsprong van 3-2 in gewonnen duels een marge van vijf punten. In hun ooghoeken zagen de Miami-spelers de voorbereidingen op de huldiging al beginnen, maar via een onwaarschijnlijke Houdini-act – driepunters van James en ijskonijn Ray Allen, plus twee gemiste vrije worpen van San Antonio – dwong de thuisploeg alsnog een verlening af, en daarin een zevende wedstrijd. Het sceptische deel van het publiek dat de American Airlines Arena op dat moment al had verlaten en tijdens de verlenging niet meer werd toegelaten, maakte dat niet meer mee. Dat ze voortaan maar thuisblijven, snauwde een getergde Chris Bosh, het derde lid van de Grote Drie van Miami.

Door de ontsnapping ontweek James, de man waarvan elk woord en gebaar sinds zijn beginjaren bij Cleveland onder een vergrootglas ligt, het vuurpeleton van de Amerikaanse media. Ja, hij had zijn ploeg in het vierde kwart teruggebracht van een grote achterstand, opvallend genoeg zonder zijn kenmerkende hoofdband, maar was er niet gewonnen, dan was hij de man geweest van twee keer knullig balverlies in de laatste minuut. Die kritiek bleef hem bespaard.

Tijdens de alles-of-niets-wedstrijd van donderdagnacht deed James dat waartoe San Antonio hem de hele serie had uitgedaagd: schieten van afstand. In tegenstelling tot de eerste zes duels, waarin de tactiek hem aan het twijfelen had gebracht, pakte de strategie van Spurs-coach Gregg Popovich nu verkeerd uit; James schoot met scherp. Voor het beslissingsduel had hij naar zijn seizoensstatistieken gekeken, zei hij. “Ik was dit jaar een van de beste schutters. Ik moest gewoon vertrouwen op dat waar ik zolang aan gewerkt heb, ongeacht hoe groot de belangen zijn.”

Zo behaalde James met Miami zijn tweede NBA-titel en revancheerde hij zich daarmee voor de kansloos verloren finale van 2007, toen zijn Cavaliers met 4-0 ten onder gingen tegen San Antonio. Het contrast met nu kon niet groter zijn – de finale van 2013 was allesbehalve eenzijdig. Naast Miami bleek het publiek de grote winnaar in een serie die als een jojo op een neer deinde, maar bovenal gekenmerkt werd door oogstrelend basketbal en wederzijds respect. Typerend was het aantal technische fouten die de finale kende, welgeteld nul.

Koen van der Velden © 2020 All Rights Reserved

Ontworpen door MRTNBSM